ǝbןöꓭ ıןʞɐsɐ⅄

Ve birden ağzımdan "sadece sevmek bütün sorunları çözmez" cümlesi çıktı. Bu garipti, çünkü ben sevginin her türlü sıkıntıyı çözeceğinine kendimden bile daha çok inanırdım.

Ne seni unutabiliyorum, ne senden kalanları. Başımın içinde bir kanser tümörü gibi büyüyor büyüyorsun. Seni unutamamanın verdiği acılara dayanamıyorum artık. Unutamamanın bu kadar kahredici, çıldırtıcı olduğunu bilmezdim. Her yerde, her zaman benimle birliktesin, işin kötüsü her şey seni hatırlatıyor. Kalabalıkta gelişigüzel söylenmiş bir söz bile yetiyor seni düşünmeme. Yalnızlığımda ise sesin kulaklarımda çınlıyor, avuçlarının serinliğini hissediyorum alnımda. Yaşanmış zamanlar bir film şeridi gibi geçiyor hafızamdan. Anılarımızı en küçük noktasına kadar birer birer hatırlıyorum. İşte o zaman; bu seni unutamayan başı, duvarlara vura vura parçalamak geliyor içimden.

-Aşka dair nesirler-

Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?

-Bilinmeyen bir kadının mektubu-

Sen ki düşüncemde durmaksızın kaynayan bir yanardağ,
İçimden taşan çözemediğim bir sır gibisin,
Ne bunu sen anlayabilirsin,
Ne de sana ben anlatabilirim.
Anlamı daima gizli kalan güzellikler içindesin.

-Sevgi ne kadarsa ben de o kadarım-

Nerdesin? Meğer ne doldurulmaz bir derinlikmiş yokluğun. Kaderde bu sensizlik de varmış.
Her insanın yüzünde sana benzeyen bir şey aramak da varmış.
Sesini duymak varmış şarkılarda, bütün kitaplarda seni okumak varmış.
Meğer ne dayanılmaz bir şeymiş yokluğun.
Kâğıtlara seni yazmak varmış, renk renk düşünmek varmış seni, çiçek çiçek koklamak varmış.
Artık hiç yazmasan da olur hiç gelmesen de...
Meğer ne türlü bir ölümmüş yokluğun.
Bir daha nerdesin demeyeceğim.
Bendesin artık.

-Aşka dair nesirler-

Gitmek mümkün olsa da gitsem uzaklara
Sevmesem seni bir daha
Paramparça etsem yüreğimi cam gibi sonra yaksam
Savursam küllerini karlı dağlardan açık denizlerden
Yine seni severdim toz toz
Yine sana tapardım küllerimin ağırlığınca.

-Aşka dair nesirler-

Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum.
Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi.
Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi.
Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi.
Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey.

-Şeker portakalı-

Başkaları olmadan yaşamak zor, başkalarıyla birlikte yaşamak da zor.
Yaşamak hep zor.
Sessizliği severken bir gevezeyle yaşamak,
köy hayatını severken şehir hayatını seven biriyle yaşamak,
gündüzü severken geceyi seven biriyle yaşamak,
kuzeyi severken güneyi seven biriyle yaşamak,
Satie'yi severken Wagner'i seven biriyle yaşamak,
eti çok pişmiş severken az pişmiş seven biriyle yaşamak,
çok kısa boyluyken çok uzun boylu biriyle yaşamak.

-Tek yalnız ben değilim-

Yine de insan yaşamalı, iyisi veya kötüsüyle;
tekrar tekrar korkmalı, tekrar tekrar yenilmeli,
defalarca kırılmalı ve bin defa yeniden onarılmayı da bilmeli;
yara almalı ya da sürekli kanmalı ve kanamalı, düşmeli ve kalkmalı, umut etmeli ve düş kırıkları tarafından bölünmeli parça parça,
ölmeli ve tekrar tekrar ölmeli,
yeniden yaşamalı her ne pahasına olursa olsun ve belki de eski benliğine bir mezar yeri seçmeli.

-Sıfır noktası-

Kendiniz gibi olmaktan korkmayın.
Hepimizin eksikleri, kusurları ve hataları var.
Hayat artılarıyla eksileriyle bir bütün halinde yaşandığında büyülüdür. Sizi siz olduğunuz için seven insanlar da var hayatınızda.

-Müthiş psikoloji-