HayaL`MeyaL

İnsan, hayatta her şeyle yarışarak, her şeyle savaşarak ruhunu yormamalı. Her şeyin içinde olmaya çalışırken, en önemli şeyi ''kendini'' kaybetmemeli. Çünkü ruh zorlanarak değil, incelikle büyür, hoyratça savrularak değil, şefkatle beslenerek güçlenir. Farkındalık, hayatı daha anlamlı kılar. Ne kadar zihnimizi ve ruhumuzu temiz tutarsak, hayatın güzelliklerini de o kadar derinden hissedebiliriz. Kirlenmiş düşünceler, yorgun duygular, yük olmuş kırgınlıklar. Bırakalım gitsin. Ruhumuzu ağırlaştıran her seyden arınalım. Cünkü insan, hafiflediğinde hayata daha güzel bakar. Ve güzelliklere hayatında yer açar...

Hayat, bize sunulan bir sahne değil, bizim inşa ettiğimiz bir dünyadır. Aldığımız her karar, attığımız her adım, hayatımızın çerçevesini çizer. Bir an gelir, bir yol ayrımında dururuz. Ve seçtiğimiz her yol, bizi bir sonraki durağa götürür. Hayatın güzelliği, bu seçimlerin sonsuzluğunda gizlidir. Kimi zaman doğru bir karar alırız, kimi zaman yanılırız. Ama her seçim, bize bir şey öğretir; Hatalarımız olgunluğumuzdur, başarılarımız cesaretimiz...

Bir gün yol bitecek. Herkesin varacağı bir son, herkesin elinde bir harita, gönlünde bir rota olacak. Ama sen, sen yine de yürümeye bak. Ama öyle adımlarla değil. Hayallerinle yürü. Duanla, sabrınla, içindeki en kırılgan umudu bile düşürmeden taşıyarak. Cesaretinle yürü, çünkü korkaklar yolda gölgelerle savaşırken, yürekli olanlar kendi karanlıklarından ışık üretir. Bazen sis çöker önüne. Yol, göz gözü görmeyecek kadar bulanır. Ama unutma, sis yürüyene açılır bekleyene değil. Umudunu bir meşale gibi omzuna alırsan, dağ dediğin dağılmaz ama dağılır. Taş dediğin toprak olur, toz olur, rüzgar olur da önünden çekilir. Yeter ki sen durma. Yorulacaksın. Dizlerin titreyecek, kalbin bazen susacak kadar daralacak. İnsan bu; yol uzun, yük ağır. Ama unutma, bir insan yürümeye devam edebiliyorsa, hala inancı vardır. Bir insan dua edebiliyorsa, hala yolu vardır. Ve bir insan hayal kurabiliyorsa, hala vakti vardır. Kimse bilmeyecek sen ne taşıyorsun içinde. Kimse duymayacak gece vakti başını yastığa koyduğunda içinden kopan fırtınaları. Ama sen yine de yürümeye devam et. Çünkü yol bitse de, yürüyen insan tükenmez. Çünkü yürüyen insanın kalbi, haritaların gösteremeyeceği yerlere varır. Bir gün herkes varır bir yere. Ama bazıları sadece var, bazıları ise vardığı yeri güzelleştirir. Sen ikinci ol. Vardığın yerin toprağına güzelliğinden bir parça bırak. Çünkü yürümek sadece bir mesafe değil, bir iz bırakmaktır. Ve unutma.. Yol bitince değil, insan yürümekten vazgeçince kaybeder...

Anlayışlı insanları çok seviyorum; kimseye zahmet vermeden, hayatı parmak uçlarında yaşıyorlar gibi. Yokuşa sürmüyorlar ya da yük olmuyorlar. Aksine, yük alıyor ve muhataplarını hafifletiyorlar. Kalabalıklar arasında, nadide bir cevher gibi parıldıyorlar. Sizler iyi ki varsınız...

Halden anlamak, insan olmanın en narin köşesidir. Birinin sessizliğinde konuşmak, gözlerinde bir hikaye görmek, kelimeler dökülmeden dahi hissetmektir. Öyle bir erdemdir ki, sadece empati değil; bir yüreği kucaklamak, bir ağırlığı paylaşmaktır. Bu dünyada halden anlayan birine rastlamak, bir damla serinlik gibidir çölde."Ben buradayım, seni görüyorum, yükünü paylaşıyorum," demenin en sessiz halidir...

Günlerden pazar; buranın kahvaltısı meşhurdur. Gidilecek yer salon, giyilecek kıyafet pijamadır. Kitap okunur, kahve içilir ve pencereden dışarısı izlenir...