Nurullah Genç / Gülümse

Hayat bazen hızla geçip gider…
Yorgunluklar, kırgınlıklar, telaşlar…
Ama bir gülümseme vardır ki, bütün yükleri bir anda hafifleten, insanın içini umuda boyayan. İşte Nurullah Genç’in ''Gülümse'' şiiri tam da böyle bir çağrı. Şair, kelimeleriyle bize küçük bir mucizeyi hatırlatıyor. Gülümsemek…
Belki en kolay görünen ama bazen en zor gelen şey. Ama yine de o kadar kıymetli ki. Sevgiyi çoğaltıyor, kalpleri yumuşatıyor, insanı yeniden insan kılıyor. Şiirin her dizesinde sakince süzülen bir iyilik var… Yıkılmışlıklara rağmen toparlanmayı, kırılmışlıklara rağmen yeniden sevmeyi, umudu büyütmeyi öğütleyen yumuşak bir ses… Sanki şair, karşımıza oturmuş ve sadece şunu söylüyor: ''Ne yaşarsan yaşa… Biraz dur ve gülümse.''
Ve belki de bu yüzden şiir, karanlık bir akşamda açılan küçük bir pencere gibidir. Çünkü bazen bir şiir, gerçekten de bir insanın gününe güneş gibi doğabilir.

Nurullah Genç / Gülümse
Gözyaşlarına gülümse
Çünkü onlar
İçinden parçalar indirirler yeryüzüne

Dudaklarına gülümse
Kelâmın kirlendiği vakitlerde
Sessizliğin durağı
Erdemin kapısıdır onlar

Avuçlarına gülümse
Çizgilerinde kaderin kardelen tohumları

Adımlarına gülümse
Gülümse ki, ayakların
Varmasın bir ömrün cüzamlı
Küf kokan topraklarına

Ansızın yıkılan evler gibi
Yalnızlığın üzerine çökmeyen
Yüzünün cilâsı, insanlığının yurdu
Onuruna gülümse

Gülümse, gülümsediğin
Bil ki seni de bulur
O müntehâ mahşerinin rahminde

Somurtanlara gülümse
Acı çekenlere, âvârelere
Yetimlerin umutlarına gülümse
Hastalığa dûçâr olup, gündüzü
Gece olanlara, uykusuzlara
Susuzlara su ver tebessümünle
Ekmeğin kokusuyla yoğur merhametini
Sevgi kıtlığından bîçarelere
Yoksullara gülümse

Bir de gülümse, gülümsemeyi bilmeyen
Kavga nadanlarına
Bakarsın bir dolunay
Mahbûb olmuş ağlayan düşlerine

Bazen de kendi gökkubbesini
Göremeyenlere gülümse
Belki bir yağmur
Eriterek evhamlı perdeleri
Damla damla süzülür gözlerine

Bazen de bana gülümse sevdiğim
Bakarsın kanadı kırılan kuşlar
Uçmaya başlar yeniden
Kayan yıldızların çığlığı düşmez
Gün ortasında ruhumun üzerine

Bakarsın ki çiçekler
Aramızda yükselen kayaların kalbinde
Birer birer açıyorlar yeniden

Bakarsın yolunu kaybeden yolcu
Son durağına yürüyor hasretinin
Bu kadar mı zordu bir mumun alevine
Dokunmak ve sevmek ıstırabımı

Bir dalın çürüyen yaprağı mıydı hayat
Güneşi arayan gölge kimindi
Bağışla, incinen bahar
Yanan mektuplar benimse
Gel, yeniden buluşalım derinde
Çeşmelerden gökyüzüne akalım
Tut ellerimden, hadi gülümse.