Emre Özdemir | Uyut Beni Kirpiklerinde

‎Uyut Beni Kirpiklerinde
‎
‎Ben beklerim sevgilim, ömrüm geçse de kapında
‎kalbimin duvarları üzerime yıkılsa, ben beklerim...
‎Yaşamanın çaresini aradım durdum yıllar boyu.
‎Derdimi yollara döktüm,
‎Gönlümü rüzgarı hep savurdu.
‎içimde ben bile kalmamıştı,
‎Sonunda dönüp durup seni buldu.
‎Memlekette hep bir şeyler eksik
‎Ne İçtiğim kahveden bir şey anlıyorum,
‎Ne yürüdüğüm yollardan.
‎Yokluğunda kendi kalbimi kırıp duruyorum.
‎Çokça seni anıyorum...
‎Hayallerimde yaşatıyorum bu aşkı,
‎Öyle güzel ki senli düşlerimin tadına doyamıyorum.
‎İnsanlar mevsimlere anlam yüklüyorlar
‎Eylül hüzünmüş, Nisan unutmuş falan...
‎Sevgilim; Mevsimler geçtikçe değişen tek şey ömürdür.
‎Yaşadığım günleri hesaba çekecek değilim.
‎Sensiz yaşamanın acısını iyi bilirim.
‎O yüzden şimdi sen, çık gel.
‎Daha iyi bir fikrin varsa söyle;
‎Onu da bileyim.
‎Senin de aklında gelmekten başka bir şey yok biliyorum.
‎Uzatma artık bu hasreti.
‎Ne ağzında tat kaldı, ne içimde derman.
‎Elini kalbine koy,
‎Senin bu gelmeyişlerin korsan bir eylem.
‎Hiçbir kitapta geçmez, yazmaz hiçbir ferman.
‎Gel çeki düzen ver çehreme,
‎Uyut beni kirpiklerinde...
‎Bu hasretle yaşamam için yazmam gerek. Biliyorum desem dokunuyor,
‎Ne okusam ağlatıyor seni.
‎Bak, uzun yağmurlar başlıyor,
‎Bir köşede seni izlemek hayali yeşeriyor,
‎Neden diyorum, neden olmasın?
‎Hepsi bir "gelişine" bakar.
‎Gelirsen, yüzün çiçek açar fesleğen,
‎Ihlamurlar yeniden durur çiçeğe,
‎Menekşeler gülümser bize.
‎Gelişinle yüzüme tebessüm, sevaplarıma neden olursun.
‎Söylesene, neden olmasın?
‎
‎Emre Özdemir
‎