Geç Kalan Cümleler

Evdeki saat durmuştu ama zaman akmaya devam ediyordu.
Duvarların rengi solmuş, perdeler gün ışığını bile yorgun karşılar olmuştu. O akşam kapının önünde durduğunda, içimde bir şeylerin çoktan kırıldığını biliyordum; ama yine de “geçer” diye düşündüm. İnsan, en çok da kendine yalan söylüyor.

“Bir şey söylemeyecek misin?” dedi.
Sesindeki kırgınlık, kelimelerden daha yüksekti.
Söyleyecek çok şeyim vardı aslında; ama hangisini söylesem eksik kalacaktı. Sustukça büyüyen bir sessizlik vardı aramızda. Ben susmayı seçtim, o da gitmeyi.

Kapı kapandığında çıkan ses, evde yankılanmadı; içimde yankılandı. Ardından ne bağırış oldu ne de gözyaşı. Sadece derin bir boşluk çöktü her yere. Masanın üzerinde yarım kalmış bir çay, sandalyenin arkasında asılı bir hırka, duvarda birlikte güldüğümüz bir fotoğraf… Hepsi aynı anda bana bakıyordu.

Günler geçti.
Evin sessizliği alışkanlık oldu.
Sabahları iki kişilik hazırlanan kahve tek fincana indi. Akşamları kapının açılma sesini bekleyen kulaklarım, artık hiçbir şey beklemez oldu. Telefonum elimdeydi ama parmaklarım cesaretsizdi. Yazsam ne diyecektim? “Keşke” mi, “özür” mü, yoksa “geç kaldım” mı?

Bir gün aynaya baktım.
Yüzüm tanıdıktı ama gözlerim yabancıydı. Kendime kızgındım. Çünkü onu kaybetmemin sebebi bir kavga değildi; söyleyemediğim cümlelerdi. İnsan bazen bağırarak değil, susarak kırar.

Aylar sonra adını bir başkasının ağzından duydum. Gülüyormuş… İyiymiş… Hayat devam ediyormuş. İçimde bir yer daha sessizleşti. Demek ki bazı insanlar giderken sadece kapıyı değil, içimizdeki umudu da kapatıyordu.

Şimdi hâlâ o odadayım.
Saat çalışıyor ama ben aynı yerdeyim.
Yarım kalan çayı döktüm, hırkayı kaldırdım, fotoğrafı indirdim ama içimde kalan cümleleri bir türlü atamadım.

Bazı hikâyeler mutlu bitmez.
Bazıları da bitmez zaten…
İnsanın içinde yaşamaya devam eder.