Sessizliğin sesi var, duyamazsın kalabalıkta
Ben kendimi sakladım kendi kurduğum tuzakta
Düşünceler pas tutmuş eski bir anahtarda
Açtığım her kapı yüzüme kapandı karanlıkta

İçimde yankılanan eksik bir cümlenin devamı
Kim tamamlar yarımı, kim taşır bu günahı
Ben kendime yabancı, ben kendime sürgün
Aynada duran ben ama ruhum çoktan özgür


Yolum uzun, gölgem kısa, güneşim batıya mahkum
Konuşsam kim anlar beni, herkes sağır, herkes masum
Dünüm bugünümün celladı, yarınımsa firari
Ben kendimi saklarken beni buldu yine bu ağrı

Yüreğim suda batan taş gibi ağır ve suskun
İnsan dediğin kırılır bazen sebepsiz, yorgun
Gözlerim uzaklara bakar ama görmez hiçbir şey
Çünkü umut dediğin şey çoğu zaman sadece bir pay


Kaybolmuş sesim gecenin içinde saklı
Beni duyan var mı, yoksa herkes mi farklı
Sözlerim düştü boşluğa tutmadı eller
Ben küreksizim artık, götürsün beni yerler


Ben kendimi anlatırken kelimeler kaçtı benden
Kurduğum her cümle geri döndü yine içimden
Zaman dediğin düşman, saatlerim kan kaybeder
Her saniye beni benden biraz daha terk eder

Hatıralar tozlu raf, dokunsam yıkılır hepsi
İçimde büyüyen bu sessizlik gerçek mi, hepsi mi?
Ben cevap ararken sorular büyür gecede
Kim kurtarır beni bu içimdeki kafeste


Dur…
Bir ses var uzakta
Ama bana ait değil
Bir ben var içimde
Ama artık ben değil

Kaybolmuş sesim gecenin içinde saklı
Beni duyan var mı, yoksa herkes mi farklı
Sözlerim düştü boşluğa tutmadı eller
Ben küreksizim artık götürsün beni yerler


https://soundcloud.com/fatih-yard-mc-3/duyan-var-m