Hiç Kimse Olabilme Özgürlüğü

Hiç Kimse Olabilme Özgürlüğü

‎Hayal ediyorum, gözlerimi kapattım...
‎Uçsuz bucaksız bir yoldayım, sırtımda bir çanta...
Yok, küçük bir yük dahi yok. Baştan alıyorum;
Sadece ben yürüyorum, nereye gittiğimi bilmeden.
Yabancı insanların arasına karışıyorum;
Beni tanıyan yok, sadece yabancıyım.
‎Bazen sadece bir yabancı olmak isteriz.
En çok zararı en yakınlarımızdan almadık mı?
Neden peki? Sözde bizi en çok seven onlar değil mi?
Evet, sadece sözdeymiş.
‎Uçsuz bucaksız bir yol istiyorum. Mümkünse kimse olmasın;
Sadece ben ve yalnızca ayak seslerim...
Çünkü yol, insanın kendine dönebildiği tek yerdir.
En yakınlarımızın açtığı yaralar, aslında bizi bizden uzağa fırlattıkları yerlerdir.
"Sevgi" adı altında örülen o beklenti duvarlarından kurtulmak,
Kimsenin seni etiketlemediği o yabancı kalabalıklarda kaybolmak;
Aslında en büyük özgürlüktür.
‎Sözlerin bittiği, beklentilerin tükendiği bu ıssızlıkta kimseye bir şey kanıtlamak zorunda değilim.
Sadece yürüyorum. Belki de nereye gittiğimi bilmemem,
Artık bir yere varmak zorunda olmayışımdandır.
‎Zira bazen insan, en çok "hiç kimse" olduğunda kendisi olur.