Sabahattin Ali / Çocuklar Gibi

Sabahattin Ali, hüzünlü ve umutsuz geçirmişti kısacık hayatını. Aşık olmaktan, aşklarından aldığı hayır cevabından yorulmuştu ama yine de vazgeçemiyordu sevdasından. Aşık olmayan insanı bile uzaklara daldıracak, yüzünde belli belirsiz buruk bir gülümseme yaratacak satırlar işliyordu şiirlerine; tıpkı günümüzde Sezen Aksu’nun efsanevi yorumuyla buluşmuş ve bugün de bizleri uzaklara daldıracak olan ''Çocuklar Gibi'' eseri gibi.



Sabahattin Ali / Çocuklar Gibi

Bende hiç tükenmez bir hayat vardı,
Kırlara yayılan ilkbahar gibi.
Kalbim her dakika hızla çarpardı,
Göğsümün içinde ateş var gibi.

Bazı nur içinde, bazı sisteydim,
Bazı beni seven bir göğüsteydim,
Kâh el üstündeydim, kâh hapisteydim,
Her yere sokulan bir rüzgâr gibi.

Aşkım iki günlük iptilâlardı,
Hayatım tükenmez maceralardı,
İçimde binlerce istekler vardı,
Bir şair, yahut bir hükümdar gibi.

Hissedince sana vurulduğumu,
Anladım ne kadar yorulduğumu,
Sakinleştiğimi, durulduğumu
Denize dökülen bir pınar gibi.

Şimdi şiir bence senin yüzündür,
Şimdi benim tahtım senin dizindir,
Sevgilim, saadet ikimizindir,
Göklerden gelen bir yadigâr gibi.

Sözün şiirlerin en mükemmelidir,
Senden başkasını seven delidir,
Yüzün çiçeklerin en güzelidir,
Gözlerin bilinmez bir diyar gibi.

Başını göğsüme sakla sevgilim,
Güzel saçlarında dolaşsın elim,
Bir gün ağlayalım, bir gün gülelim,
Sevişen yaramaz çocuklar gibi.